Hoe ik stopte met ‘moeten’ en begon met zorgen — voor mijn lijf én mezelf

Toen ik mijn opleiding tot orthomoleculair adviseur had afgerond, ging ik naar huis met zóveel kennis over hoe voeding en supplementen je lichaam kunnen ondersteunen. Ik vond het oprecht fascinerend hoe voeding niet alleen klachten kon verlichten, maar zelfs ziektes kon helpen voorkomen.

Door mijn enthousiasme wilde ik het liefst iedereen om me heen vertellen wat ik wist en hoe ze het beter konden doen. Niet om belerend te zijn, maar omdat ik er zo in geloofde. Want voeding kan je ziek maken, ja — maar het kan je ook helpen herstellen. En nog mooier: het kan je helpen om gezond te blijven, zelfs op de lange termijn.

Maar al snel merkte ik dat mijn enthousiasme niet altijd aansloeg. Mensen schrokken soms van mijn adviezen. Of ze vonden het allemaal interessant, maar liepen vast in de praktijk. Het voelde te streng, te ingewikkeld, te ver weg van hun dagelijkse leven.

En als ik eerlijk ben: ook ík liep mezelf soms voorbij.

In theorie wist ik het allemaal zo goed, maar in de praktijk had ik het ook niet altijd op een rijtje. Vooral tijdens de coronatijd. Iedereen zat thuis, ik ook. En ik wilde het gezellig maken — bakken, koken, genieten. Er waren meer toetjes, minder beweging en voor ik het wist zat ik zes kilo zwaarder op de bank. Met rugpijn. Met weinig energie en zonder motivatie.

Ik vertelde mezelf dat het erbij hoorde. Pre-menopauze, zei ik. Hormonen, leeftijd. Dit is gewoon hoe het nu is. Maar diep vanbinnen wist ik beter. Ik wíst wat er nodig was. Alleen… het ging niet meer alleen over voeding. Mijn mindset mocht mee veranderen.

Eind 2023 besloot ik het anders te gaan doen. Niet vanuit strengheid of discipline. Maar vanuit respect voor mijn lichaam — dat al die jaren zóveel voor mij had gedaan. Mijn lichaam dat trouw was gebleven, zelfs toen ik het vergat. Ik keek in de spiegel en dacht: “Je bent eigenlijk al goed zoals je bent. En alles wat je vanaf nu doet, mag extra zijn. Vanuit liefde, niet vanuit ‘moeten’.”

En dat maakte het verschil!

Op 1 januari 2024 had ik geen goede voornemens. Geen lijstjes. Geen strakke plannen. Alleen de intentie om met meer aandacht voor mezelf te zorgen. Zonder druk, zonder schuldgevoel. En ineens werd gezond eten weer iets waar ik blij van werd. Koken werd leuk. Bewegen voelde licht.

En ja, ik schreef me zelfs in bij de sportschool. Iets waar ik altijd een hekel aan had. Maar ik dacht: als ik fit en vitaal oud wil worden, hoort ook spieronderhoud erbij. Dus ik ging. Gewoon één keer per week, wanneer het me uitkwam. En ik bleef zolang het goed voelde. Geen verplichting, alleen nieuwsgierigheid.

Nu, ruim anderhalf jaar later, kan ik zeggen: ik ben er niet alleen aan gewend geraakt — ik ben ervan gaan houden. Sporten is mijn moment van selfcare geworden. Ik ga meestal twee keer per week, luister een fijne podcast en beweeg op mijn eigen tempo. Mijn rug doet geen pijn meer, mijn conditie is beter dan ooit en ik voel me sterk. In mijn lichaam én in mijn hoofd.

Ik vertel je dit niet omdat ik denk dat jij precies hetzelfde moet doen. Helemaal niet zelfs. Maar ik wil je wél laten weten: iets wat nu nog ver van je af lijkt, kan verrassend dichtbij komen — als je het op jouw voorwaarden doet. In jouw tempo. Op jouw manier.

In kleine, haalbare stappen ben ik mijn leefstijl gaan veranderen. Niet vanuit perfectie, maar vanuit liefde en bewustzijn. En de resultaten? Die zijn groot. Zó groot, dat ik nu voel: dit wil ik delen. Met vrouwen zoals jij.

Want ik weet nu uit ervaring: het is mogelijk om een leefstijl te ontwikkelen die niet tijdelijk is, maar blijvend. Die niet voelt als een strijd, maar als een thuis.

En als je daar begeleiding bij wilt — weet dat ik er ben. Om met je mee te kijken, mee te voelen en je te helpen om ook jouw weg te vinden. Een weg die bij jóu past. Waar jij je goed bij voelt. En die je vol vertrouwen kunt blijven lopen, de rest van je leven.

Liefs,

Femke